Storythai

Part 2

 

“ อ๊ะ! จิน..ดูสิๆ..อันนี้เหมือนจินเลย ฮ่ะๆ “ ชี้ไปตรงที่มีพวงกุญแจหมูตัวใหญ่ใส่กางเกงในลายสก๊อตสีเขียวคล้ายเสื้อที่จินเอามาผูกเอวแล้วก็ขำออกมาเป็นรอบที่สามของวัน..จินมองตามแล้วก็อยากเอาหมูมาอุดปากคาเมะของเค้านัก..นึกว่าอะไร..ว่าจินเป็นหมูมาตั้งแต่ตอนกินข้าว..ถึงว่าวันนี้มีอะไรให้ขำนักหนา..

 

“ จริงอ่ะ..โห..จินน่ารักขนาดนี้เลย ^ ^ “ หยิบหมูน้อยขึ้นมาพลิกไปพลิกมา..แล้วก็จับมันหมุนๆเบาๆ..ก่อนจะจับมาจ้องหน้าตัวเอง..

 

“ ฮ่ะๆๆ ตลกสิ..น่ารักตรงไหนกัน “ ขำนิดๆแล้วเดินดูของในร้านไปเรื่อยๆ..คาเมะน่ารัก..จินไม่ใช่พึ่งรู้..แต่ถึงรับรู้มันมากขนาดไหนก็บอกไม่ได้อยู่ดีว่าจะเป็นอย่างนี้ไปอีกนานเท่าไหร่..คาเมะเป็นคนรัก..แต่ยามะพีก็เป็นคนรักเช่นกัน..จะรักษาหัวใจพร้อมกันอย่างไร ไม่ให้ใครเจ็บปวด..จินไม่เห็นทางออก..ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่เป็นอยู่ทุกวันนี้..ทำถูก หรือว่า ทำผิด..

 

เดินจูงมือกันออกมาตรงลานน้ำพุกว้าง..สบตาอย่างรู้กัน จนจินต้องเดินไปซื้อไอศกรีมโคนอันใหญ่ของโปรดของคาเมะมาให้..กินไอศกรีมตอนหน้าหนาว..แถมยังเป็นช่วงเวลาที่หนาวที่สุดของปี..แต่คาเมะกลับปฏิเสธไม่ได้เลยว่ารู้สึกอบอุ่นเช่นไร..

 

ครีมนมสีขาว..ถูกส่งเข้าไปในริมฝีปากบางด้วยช้อนคันเล็กที่จินแอบหยิบติดมือมาด้วย..ก่อนที่ลิ้นเล็กๆจะเลียช้อนช้าๆให้คนป้อนให้ได้แอบคิดลึกไปไกลจนใบหน้าซับสีแดงระเรื่อขึ้นมาเสียเฉยๆ..

 

“ คนบ้า..คิดอะไรลามก “ ว่าเข้าให้จนจินต้องยิ้มกลบเกลื่อน..ไม่ได้รู้เลย.ว่าคนว่าจงใจทำท่าให้จินคิดชัดๆ..

 

“ อ๊ะจิน..ไอศกรีมเลอะแล้ว “ พูดยิ้มๆ..มือบางยกขึ้นปาดออกให้เบาๆแล้วชักมือกลับมาที่ริมฝีปากสีอ่อนของตัวเอง..ลิ้นเล็กๆเปลี่ยนจากที่เคยเลียช้อนไอศกรีมเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้า..มาเป็นเลียครีมสีขาวที่คิดอยู่บนปลายนิ้ว..ส่งสายตาหวานๆปนยั่วๆไปให้อีกหน่อยจนจินแทบจะนั่งไม่ติดเก้าอี้..เอาแล้วไง..คาเมะจังของเค้า..แบบนี้มันจงใจเห็นๆเลย..

 

“ ยั่วกันอย่างนี้อันตรายนะ..คาเมะก็รู้นิ “ แกล้งมาจินก็แกล้งกลับ..ยื่นหน้าไปใกล้จนริมฝีปากห่างกันไม่ถึงเซน..พูดง่ายๆคือจมูกชนกันไปแล้ว..แค่ยังไม่กดริมฝีปากลงไปก็เท่านั้น..

 

คาเมะรีบดันอกจินออก..เขินไม่เขินดูจากสีหน้าเอาก็คงรู้..ไอ่ที่นั่งๆกันอยู่เด่นน้อยซะที่ไหน..ตรงกลางลานเลย ตรงที่ๆเห็นน้ำพุง่ายๆ..ถึงคนที่เดินผ่านไปผ่านมาจะดูไม่มีใครสนใจพวกเขานัก แต่คาเมะก็ไม่หน้าด้านพอที่จะเล่นโหมโรงหนังสดให้คนอื่นได้เห็นกัน..

 

“ จินก็ อย่าสิ “ ทั้งดันทั้งผลักจินที่ไม่ย่อท้อต่อความเขินอายของใครทั้งนั้น..คาเมะไม่อยากเล่นโหมโรงแต่จินอยากเล่น..ใครจะทำไม..(เออ..เอาเข้าไป -*-)

 

“ น่านิดเดียวเอง..นะ นะ ทำนะ..ขอจูบทีนึง..ไม่มีใครเห็นหรอก..จินจะทำเร็วๆ “ ร่างบางมองจินอย่างระแวง..จูบของจินอย่างต่ำสามนาทีขึ้นทั้งนั้น..จะเชื่อได้ขนาดไหนกัน..พยายามผลักหน้าคนดื้อด้านที่หน้าด้านยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดออก..จินยิ่งดันหนักเข้าจนคนข้างๆเริ่มหันมามองด้วยความสงสัย..คาเมะเริ่มคิดได้..ยังไง ให้จินจูบไปตอนนี้ก็ยังดีกว่ามีคนหันมาเห็นเยอะกว่าที่เป็นอยู่..

 

“ เร็วๆนะ “ สิ้นเสียงอายๆริมฝีปากบางก็ถูกปิดโดยปากอิ่มๆของอีกคนแทบจะทันที..ความอ่อนนุ่มผสมกับรสนมที่ปลายลิ้น..ทำให้ร่างบางคล้อยตามได้ไม้ยาก..ปลายลิ้นสำรวจไปทั่วอุ้งปากก่อนจะวนมาพัวพันกับลิ้นเล็กๆที่เตรียมตอบสนองเต็มที่..กระชับให้ริมฝีปากแนบสนิทจนอากาศยังแทรกไม่ได้..

 

“ อึก “ คาเมะเริ่มขาดอากาศ..พยายามอีกครั้งที่จะดันอกจินให้ออกห่าง แต่จินยังดึงดันที่จะจูบไม่ถดถอย..มือใหญ่รวบมือเล็กๆทั้งสองมือไว้ด้วยมือเดียว..ตาเรียวปรือมองจินด้วยความอึดอัดแต่ก็วาบหวามในคราเดียวกัน... ก่อนที่จะไปสะดุดกับร่างเล็กๆของใครอีกคนที่ปลายสายตา..

 

..ใครอีกคน..ที่เป็นคนของจินเช่นเดียวกับตัวเอง..

 

“ อือ..อื้ออ! “ ดิ้นรนครั้งสุดท้ายพร้อมน้ำตาที่ไหลอาบแก้มใสทั้งสองข้างพร้อมๆน้ำตาของโทโมะ..เจ็บที่ใจเหมือนตัวเองเป็นคนมาเห็น..รับรู้ ว่าอีกคน เจ็บกว่ามากมายนัก..เจ็บเจียนตายแน่ๆถ้าคาเมะเป็นโทโมะ..

 

จินถอนริมฝีปากออกเพราะร่างบางไม่ตอบสนองอย่างเดิม..มือหนาปาดน้ำตาให้พร้อมกับคำขอโทษไม่ขาด..คาเมะยังมองอยู่ที่คนเดิมๆที่ยังไม่ขยับหนีหรือวิ่งไปไหน..ร่างเล็กๆนั้นทรุดลงร้องไห้กับพื้นหินเย็นๆด้วยความรู้สึกที่ยิ่งกว่าจะหาคำมาบรรยายได้หมด..มือเรียวยกขึ้นปิดกลั้นเสียงสะอื้นที่มาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินไม่ขาดสาย..แรงที่เคยพยุงตัวให้ยืนได้..ขาดหายไปตั้งแต่นาทีที่รับรู้ความจริง..

 

“ โทโมะ..ฮึก..จิน..โทะโมะ “ ลำคอแห้งผากพยายามส่งผ่านคำพูดออกจากริมฝีปากของตัวเอง..รู้สึกราวกับหายใจไม่ออก..โทโมะเจ็บ..แต่เจ็บมากกว่าที่คาเมะนึกไว้..เจ็บมากกว่าเจียนตาย..แต่กำลังเจ็บ..เหมือนตายทั้งเป็น..

 

“ จิน..จิน.. “ น้ำตาสายเล็กที่ไหลไม่หยุดทำให้จินชะงัดไปครู่ ก่อนจะพยายามฟังคาเมะที่เหมือนกำลังมองอะไรที่ไม่ใช่จิน..เหมือนมองไปทางข้างหลัง..พร้อมกับชื่อของคนอีกคนที่ทำให้จินพูดไม่ออกไปชั่ววินาที..

 

“ อึก..โทโมะ..ฮึกๆ โทโมะ “ มือบางกำเสื้อตัวเองด้วยอาการสั่นอย่างที่ระงับไม่อยู่..เจ็บตามโทโมะได้ขนาดนี้..จะเป็นเพราะอะไรถ้าไม่ใช่เพราะสำนึกผิด.

 

เอาของเค้ามาง่ายๆ แอบลักมาตอนที่มันกำลังสับสน..

เอามา..ทั้งๆที่รู้อยู่กับอกว่าอีกกี่ชาติก็ไม่มีทางที่จะเป็นตัวเอง

ทั้งๆที่รู้..ว่ารักของตัวเองเป็นเพียงคำว่าหลง..แต่ก็ยังทำให้หลงจนถึงที่สุด..

 

ถ้าเรื่องนี้จะมีคนผิด..คงไม่ใช่โชคชะตา แต่เป็นคาเมะเอง..ที่พยายามโน้มน้าวให้โชคชะตามาเป็นพวกของตัวเอง

 

ร่างสูงหันไปช้าๆเพราะกลัวภาพที่ตัวเองคิดไว้ในใจ..หากวันนี้เป็นวันที่ต้องเลือกจริง..จินควรจะเลือกอะไร..ถ้ามีคนที่จินจะถามได้..จินอยากจะถามเหลือเกิน..ว่าเป็นคนไหน..

 

ห่างออกไปไม่กี่เมตร..ข้างๆต้นไม้ต้นใหญ่ที่สร้างไว้เพื่อเพิ่มบรรยากาศให้ลานน้ำพุน่ามองยิ่งขึ้น..คนที่เป็นเหมือนหัวใจ..กำลังก้มหน้าอย่างน่าสงสาร..น้ำตาที่ไม่ได้เห็นมานาน..ร่วงลงพื้นหินเย็นเฉียบแต่เจ้าตัวกลับไม่จนใจซักนิด..มือข้างหนึ่งตั้งใจเก็บเสียงสะอื้นของตัวเองกลับลำคอไปเหมือนเดิมแต่กลับทำไม่ได้เสียที จนมันเริ่มสั่น..

 

สองขาลุกขึ้นในทันที..แทบจะถลาไปทางที่ตัวเองมองอยู่..ก่อนจะชะงัก..เพราะมือเล็กๆใช้แรงทั้งหมดที่มี..ดึงชายเสื้อร่างที่สูงกว่าไว้..สายตาที่ส่งมาตอนที่จินหันไปมอง..แสดงความสิ้นหวังออกมาอย่าท้อแท้..ริมฝีปากบางเริ่มพูดประโยคที่ทำให้จินลืมหายใจอีกครั้ง..

 

“ .....เคยรักกันบ้างไหม “ คำถามที่ถามออกมาทั้งน้ำตา..บีบคั้นออกมาจากใจที่เจ็บช้ำ..รู้คำตอบของจินดี..เพราะรู้ใจจินดียิ่งกว่าตัวจินเอง..รู้มากว่าจิน..รู้ว่าจริงๆคนที่จินรักสุดหัวใจ..จริงๆไม่ใช่คาซึยะ..

 

“ ฉัน... “ ตอบไม่ได้..หรือจะหาคำที่ดีที่สุดมาตอบไม่ได้จินชักไม่แน่ใจ..ใจนึงเป็นห่วงอีกคนจะแย่..แต่อีกใจ..ก็ไม่อยากทิ้งคนตรงหน้าไปเหมือนกัน..เงยหน้ามองท้องฟ้าเหมือนหวังที่จะหาคำตอบ..ถ้าถามใครไม่ได้..แล้วจินจะให้อะไรที่ตัวเองมีมาตอบแทนสมองจินกัน   หัว ใจ .. งั้นหรอ..

 

จินยิ้มให้ตัวเองด้วยรอยยิ้มที่เศร้าที่สุดในชัวิต..ถ้าใช้หัวใจตั้งแต่แรก..ถ้าใช้หัวใจแทนสมอง..จินอาจจะไม่มืดแปดด้านขนาดนี้..มองโทโมะทีคาเมะทีสลับกัน..จิน ไม่ได้คิดว่าตัวเองโชคดีที่มีคนที่เป็นที่ต้องการของใครหลายๆคนมาให้เลือกถึงสอง..ถ้าเป็นไปได้..ถ้าจินเลือกได้จริงๆ..จินอยากเลือกที่จะหายตัวไป..

 

อยากหายไปให้พ้นทั้ง โทโมะ ทั้ง คาเมะ..เพราะตัวเอง ไม่ใช่คนที่ดีพอให้ทั้งสองคนมารักได้แม้แต่นิดเดียว..ริอาจจะมีความรัก..แต่ก็ยังคิดละโลมโลภมาก..น่าจะรู้ตัวตั้งนานว่ายังไงถ้าจะเอาไว้ทั้งสอง..ก็คงเอาไว้ไม่ได้อยู่ดี..

 

“ ........ขอโทษ “ คำสั้นๆจากปากจินทำให้คาเมะยิ้มทั้งน้ำตา..บอกคำนี้ ยังดีกว่าบอกว่า ไม่รักกัน

 

..รู้ใจตัวเองแล้วสินะ..

 

“ จำชั้น..จำไว้ซักที่ในหัวใจนะจิน..ขอร้อง..ซักที่..ให้ชั้นอยู่ในนั้น..ฮึก.... “ บอกพร้อมๆกับผลักจินไปข้างหน้า..บอกพร้อมๆกับชื่อ..จิน..ที่จะพูดเป็นครั้งสุดท้าย..

 

..ขอบคุณเหลือเกินที่ให้โอกาสชั้นได้รักนาย..

 

มองภาพตรงหน้าทั้งน้ำตา..จินที่เข้าไปกอดโทโมะไว้แนบอก..เจ็บจนพูดไม่ออก ได้แต่ปล่อยน้ำตาให้ไหลไปพร้อมกับน้ำตาของโทโมะที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่ายๆ..

 

..แต่โทโมะมีคนปลอบแล้ว..อีกเดี๋ยว..น้ำตาที่เคยมี..ก็คงเหือดหาย..

 

..แต่อีกคน..คาเมะไม่มีคนปลอบ..ไม่มี..แม้กระทั่งเพื่อนคนเดิม..

 

..ใครกันที่น่าสาสารที่สุด..

 

รัก..ที่เคยคิดจะเก็บไว้..บอกไป แต่ไม่เคยได้ความรักกลับคืน.. ไม่เป็นไร..เพราะเคยบอกไว้แล้ว..แค่กอดเท่านั้น..แค่จินกอดคาเมะ..เพียงแค่ครั้งเดียว.. แค่นี้มันก็มากเกินพอ..พอแล้วสำหรับตัวเอง..

 

ท้องฟ้ามืดสนิท..ไม่ต่างจากใจของคาเมะที่มืดมิดเช่นเดียวกับท้องฟ้า..ร้องไห้จนหายใจไม่ออก หรือแม้แต่ลุกขึ้นยืนยังทำไม่ได้..คาเมะยังนั่งอยู่ที่เดิม..

 

..จินกับโทโมะไปแล้ว..ไปจากคนฉวยโอกาสอย่างคาเมะ..ถึงตัวเองจะไม่เหลืออะไรแต่คาเมะก็ยอม..

 

ความทรงจำในช่วงเวลาที่อยู่กับจินหลุดเข้ามาในสมองเรื่อยๆ..ทั้งรอยยิ้ม..เสียงหัวเราะ..ทุกๆอย่างที่เป็นจิน..คาเมะกำลังทบทวนเพื่อที่จะตัดใจ..แต่จะมีใครรู้ไหม..ว่าจินฟังรากลึกอยู่ในใจคาเมะแค่ไหน..ลึก..จนเจ้าตัวไม่สามารถหาเพื่อที่จะลบออกไปให้หมด..น้ำตาที่คิดว่าไม่มีอีกแล้ว..กลับรื้นขึ้นมาอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้..

 

ร่างบอบบางปาดน้ำตาออกจากใบหน้าของตัวเอง..ก่อนจะค่อยๆมองลงไปที่พื้นช้าๆ..รู้สึกเหมือนมีตัวอะไรมาดุนๆอยู่ที่ขา.. สุนัขตัวน้อยมองตอบด้วยแววตาใส..ค่อยๆเอาหน้าถูกับขาของคาเมะไปมาเหมือนปลอบใจ..

 

“ ฮึก..ขอบคุณ..ฮึก ฮือ.. “ อุ้มเจ้าตัวที่ดูเหมือนจะไม่มีใครเป็นเจ้าของแล้วลุกขึ้นยืนช้าๆ..เดินกลับบ้านด้วยความรู้สึกในใจที่บรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้..โทโมะเจ็บมากกว่าตายทั้งเป็น..แล้วคาเมะจะเจ็บขนาดไหน..เจ็บหนักแบบที่โทโมะไม่รู้แน่นอน..

 

..............................................

...........................

 

แสงแดดส่องผ่านม่านบางๆยามเช้า..ร่างบอบบางกระพริบตาน้อยก่อนจะค่อยๆลืมตามองเพดานนิ่งๆ..วันที่สามของชีวิตที่ไม่มีจิน..คาเมะอยากหายไปจากโลกนี้ไม่รู้กี่ครั้งกี่หน..ตาเรียวมองไปรอบๆห้องจนไปสะดุดกับลูกหมาตัวเล็กๆที่เก็บมาในวันสุดท้ายที่เจอจิน..ตากลมโตของมันจ้องคาเมะพร้อมกระดิกหางไปมาอย่างน่ารัก..

 

“ หือ..หิวแล้วหรอ “ ไม่นานนักเจ้าหมาน้อยก็ไปข่วนประตูห้องนอนแรงๆให้คาเมะยิ้มออก..สามวัน ถ้าไม่มีเจ้านี่อย่ด้วย..คาเมะคงคิดฟุ้งซ่านไปไกลจนกู่ไม่กลับแล้วอย่างแน่นอน..

 

“ เฮ้อ..ไม่มีอะไรให้กินแล้วล่ะ..ออกไปซื้อของกันดีกว่าเนอะ “ ร่างบางยิ้มนิดๆเมื่อเจ้าหมาน้อยดูหงอลงอย่าเห็นได้ชัดหลังจากที่เขาเปิดตู้เย็นดูของข้างใน..และในเวลาไม่นานนักคาเมะกับสุนัขตัวเล็กๆอีกตัวก็ออกมายืนอยู่หน้าบ้านพร้อมรอยยิ้มที่คาเมะพยายามทำให้มันดูสดใสที่สุดเท่าที่จะทำได้..

 

ร่างบางเดินถือถุงพลาสติกหลายถุงออกจากร้านคอนวิเนี่ยเล็กๆใกล้ๆบ้าน..พร้อมอีกหนึ่งชีวิตที่วิ่งตามหลังอย่างน่ารัก..หางน้อยๆกระดิกไปมาดูเชื่อฟังยิ่งกว่าเวลาที่อยู่กับนายคนก่อนอยู่มากเลยทีเดียว..

 

คาเมะเดินจนใกล้ถึงบ้านตัวเอง..ตาเรียวมองไปตรงหน้าบ้านที่มีจินกับโทโมะยืนอยู่..มือใหญ่กุมมือเล็กๆนั้นไว้ทั้งสองมือเพราะโทโมะทำท่าเหมือนหนาว..ก่อนที่โทโมะจะยิ้มให้จินอย่างน่ารัก..

 

ภาพแบบเดิม ที่คาเมะต้องจำใจมอง..ภาพที่มีจินกับโทโมะแต่ไม่มีคาเมะ..

 

คงไม่ต้องบอกว่าคนที่กำลังพยายามตัดใจกลับเจ็บขึ้นมาอย่าที่ใครก็ห้ามไม่ได้..มือที่เคยถือถุงไว้สั่นพร้อมๆกับใบหน้าเรียวที่ค่อยๆเบือดหนีจากภาพบาดตาตรงหน้าตัวเอง..คาเมะหันหลังวิ่งออกมาเพราะไม่อยากเห็นอะไรที่มากไปกว่านี้..ใจมีแค่นี้จะไปรับอะไรได้มากมาย..

 

“ รันจัง..กลับไปหาคุณยายที่ ชิบะ กันมะ “ เสียงใสๆสั่นเครือพูดกับสุนัขตัวน้อยที่ทำหน้าหงอยตามเจ้าของ..มือเรียวยกขึ้นลูบขนสีน้ำตาลนุ่มนิ่มไปมา..

 

“ ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วจริงๆ.. “ ร่างบอบบางสะอื้นออกมาเบาๆด้วยความท้อแท้ที่อยู่ในใจ..พ่อแม่ที่เคยอยู่ด้วยบินหายไปต่างประเทศนานๆก็โทรกลับมาหาที..ส่วนจินที่เคยอยู่ด้วยกันตั้งแต่เด็ก..ตอนนี้ก็เป็นคนที่ไม่อยากเจอที่สุดไปแล้ว..แล้วเขา..จะอยู่ที่นี่ไปทำไม..

 

“ ไปพรุ่งนี้เลยดีกว่าเนอะ..จะได้ไม่ต้องเจออีก.. “ น้ำตามากมายไหลลงจากดวงตาเรียวสวยที่บวมช้ำ..มือบางยกขึ้นกำเสื้อที่ข้างอกซ้ายแน่นขึ้นอีก..ค่อยๆจิกกดเข้าไปหวังให้มันชาในวันใดวันหนึ่ง..กี่ครั้งที่ต้องจับมันให้คลายความเจ็บปวด..ก้อนเนี้อเล็กๆตรงนี้ ก็ยังซื่อตรง บีบแน่นเข้าจนคล้ายหายใจไม่ออก เวลานึกถึง..

 

การตัดใจ..ไม่ใช่เรื่องง่าย..เพราะรักไปแล้ว..ให้ไปแล้วทั้งหัวใจ..

และในเมื่อให้ไปทั้งหมด..จะเหลืออะไรอีกที่ตัวเองอีก..นอกเสียจาก..

 

..ความเจ็บปวดที่ไม่เคยจบสิ้นทุกครั้ง..ที่นึกถึง..

 

.............................................

........................

 

9 เมษา..

 

ร่างบางในชุดสบายๆเดินออกจากสถานีรถไฟพร้อมกระเป๋าใบโตกับสุนัขสีน้ำตาลตัวน้อยอยู่ในอ้อมกอด..ใบหน้าเรียวได้รูปหันซ้ายขวาพยายามองทางที่ไม่คุ้นชินเท่าไหร่นัก..ผิวขาวใสกระทบความหนาวของอากาศภายนอกสถานีรถไฟทำให้แก้มใสดูเปล่งปลั่ง ริมฝีปากสีชมพูอ่อนแดงนิดๆคล้ายสีของผลเชอร์รี่เพราะมีเพียงผ้าพันคอผืนเดียวเท่านั้นที่ช่วยทำให้อบอุ่นขึ้น..

 

ดูน่ารักจนคนแถวนั้นอดใจไม่ไหว..เหลียวหลังมองกันเป็นแถบๆ..

 

“ ลูกพี่..คนนี้ถ้าพี่ไม่เอา ผมฉุดได้ป่ะ? “ เสียงกวนๆของเหล่าเด็กขี้หลีข้างสถานีรถไฟดังไม่หยุด..ผสมกับเสียงผิวปากที่ดังขึ้นรับน้องหน้าหวานคนใหม่ที่พึ่งก้าวเข้ามาเป็นหนึ่งในสมาชิกของเมือง..ตากลมโตมองตามที่สมาชิกในแก๊งค์ชี้ชวนให้ดู..ก่อนจะทำปากหวอเหมือนตกใจ แล้วอยู่ๆ..ก็กระโดดขึ้นมาร้องเสียงดังจนคนในพรรคหันกลับมามองอาการลูกพี่กันเป็นตาเดียว..

 

“ อ๊ากกก!! หมาชั้น “ พูดจบก็วิ่งตามสุนัขสีน้ำตาลไปจนคนอื่นๆทำหน้าเหวอของจริง..เพราะงงกับอาการล่าสุดของลูกพี่ตัวเอง..สนใจหมามากกว่าสาว..เหอๆ..(ก็ยังไม่เห็นหน้า เดี๋ยวเห็นก็ตายไปเลยไง ฮ่าๆๆ)

 

“ เฮ้ย! หยุดก่อนนนนน...หมา..อ๊ากกก..รอก่อนเซ่!!! “ พูดรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง..วิ่งตามเหมือนคนโรคจิต..จนอีกคนที่หันไปเจอรีบหันกลับมาวิ่งหนีซะอย่างนั้น..

 

คาเมะวิ่งไปไม่นานก็สะดุดสุนัขตัวน้อยที่กระโดดออกจากอ้อมกอดลงไปขวางทางข้างหน้าไม่ให้วิ่งต่อได้..ผิวขาวๆครูดไปกับพื้นปูนข้างหน้าเรียกเสียงเจ็บแทนจากลูกน้องพรรคเด็กขี้หลีได้แทบจะทั้งพรรค....โถ่ลูกพี่เรา..น่าจะถนอมๆหน่อย..โอ้วว..เลือดซิบบ ~

 

“ จอห์น..เป็นอะไรมากไหม “ ยามะรีบถลาไปหาหมาตัวดีที่ทำน้องหน้าหวานเกิดริ้วรอย..ก่อนจะอุ้มมันไว้อย่างหวงแหนและทนุถนอม..แล้วจิตสำนึกของความเป็นผู้เป็นคนในจิตใจก็นึกขึ้นมาได้ว่ากำลังทำคนอื่นเจ็บ..มือข้างหนึ่งละจากจอห์น(ชื่อหมา)อย่างเสียดาย..ยื่นไปให้คนตรงหน้าจับเพื่อพยุงตัวเอง..

 

“ เออ..ขอโทษนะ..คือ...อ๊ะ!! “ มือบางจับมือนิ่มๆที่ยื่นมาให้พร้อมเงยหน้าขึ้นมองยามะแบบสโลโมชั้น..สายลมเอื่อยๆพัดผ่านใบหน้าหวานๆนั้น พาให้น่ามองขึ้นเป็นเท่าตัว..

 

..รักแรกปิ๊งที่กรุงโตเกียว..

 

ริมฝีปากอิ่มพึมพำออกมาเป็นคำที่คาเมะจับใจความไม่ได้..แต่เจ้าหมาที่ยามะเผลอทำหลุดมือทันทีที่เห็นหน้าคาเมะชัดๆแอบทำหน้าทะเล้นกระดิกหางดุ๊กดิ๊กอย่างน่าหมั่นไส้ไปรอบๆเจ้าของทั้งสองคนของมัน..

 

“ ขะ..ขอโทษ..ไม่ได้ตั้งใจวิ่งตาม..คือ..จอห์น..หมาน่ะ..เออ “ ไม่น่าเชื่อว่าจะมีอะไรที่ทำให้คนอย่างยามะตะกุกตะกักได้..ทันทีที่ดึงอีกคนให้ลุกขึ้นยืน คนตาโตก็รีบผลิตคำแก้ตัวที่ไม่เป็นประโยคออกมาจนคาเมะยิ่งงงไปกว่าเก่า..

 

“ ยามาชิตะ โทโมะฮิสะ..เรียก ยามะ ก็ได้..คือ..ถ้าไม่รังเกียจ จะให้นำทางให้มั้ย “ คาเมะทวนชื่ออีกคนซ้ำในใจช้าๆ..ก่อนจะคลี้ยิ้มกว้าง(ปักอกปักใจยามะพี)พร้อมกับส่ายหน้าไปมา..

 

“ ขอบคุณนะ..แต่..แบบว่า เจอคนที่นัดไว้แล้ว “ ร่างบางเองก็ตะกุกตะกักตอบ..ยามะเสีย self จนทำคาเมะเสียตาม..ถ้าไม่ติดว่าชื่อเหมือนใครซักคนที่คาเมะยังจำได้ดีเหลือเกิน..คงแอบหลงเสน่ห์คนตรงหน้าเข้าแน่ๆ..

 

“ แล้ว..รันจัง..ของคุณหรอ?? “ คิ้วเรียวสวยขมวดนิดๆเป็นคำถาม..ก่อนจะมองสุนัขตัวน้อยด้วยแววตาละห้อย..ยามะเห็นแบบนั้นแล้วแทบจะประเคนจอห์นคืนให้คาเมะในทันที..

 

“ จอห์น?..อือ..ลืมมันไว้ที่โตเกียว.. น่าจะซักกุมภา..แฮะๆ “ หัวเราะแห้งๆให้ความเป๋อของตัวเอง..ลืมหมาไว้กลางกรุง..ให้มันได้อย่างนี้สิ..

 

ร่างบางยิ้มน้อยๆให้อีกครั้ง..ลูบหัว รันจัง หรือ จอห์น ทิ้งท้ายด้วยความอาลัยอาวรณ์..ก่อนจะเดินหลบไปอีกทาง...

 

“ ลูกพี่..แห้วเลยเห็นไหม..บอกให้ฉุดก็ไม่เชื่อ “ ซุเนโอะเดินมาตบไหล่ยามะเบาๆให้หายเศร้า..

 

“ นั่นดิ..ไอ้จอห์นเดี๋ยวให้แม่มันคลอดใหม่ก็ได้..แต่น้องคนนั้น..โหย..เสียดายชิบ “ ไจแอ๊นส่ายหน้าช้าๆเดินตามมาสบทบข้างๆยามะอีกคน..

 

“ แต่ผมว่าปล่อยน้องเค้าไปก่อนดีกว่า..หน้าสวยแต่แววตาดูเศร้าๆไงไม่รู้..โดนข่มขืนตอนนี้ถ้าฆ่าตัวตายไปจะทำไง “ โนบิตะมองตามหลังคาเมะที่กำลังยิ้มให้คุณลุงหน้าคุ้นเคยเหมือนเคยเห็นแถวบ้านลูกพี่ช้าๆ..ซุเนโอะกับไจแอ๊นเองก็พยักหน้าเห็นด้วย....

 

“ ...รักแรกพบ My destiny “ ยามะเริ่มพึมพำเบาๆเพ้อๆเหมือนหลุดไปอยู่ในโลกของตัวเอง..นัยตากลมโตดูเลื่อนลอยคล้ายคนเมาอะไรซักอย่าง (เมารักคาเมะ..ฮิ้วววว~)

 

“ อะไรอ่ะลูกพี่..ละเมอ? “ เดคิซึงิมองยามะเป็นคำถามแต่ดูถ้าคำพูดอะไรในตอนนี้ก็ไม่ได้เข้าหู..หนุ่มหล่อ มาดแมน แอนด์ แฮนซั่ม อย่างยามะซักนิด..

 

ร่างสูงมองไปทางที่คาเมะพึ่งขึ้นรถหายไปด้วยใจที่เต้นรัว..

 

..รักแรกพบ..

 

ถ้ามีใครไม่เชื่อในคำๆนี้..ยามะขอนอนยันตะแคงยันเลยก็ได้..ว่ามันเกิดขึ้นได้จริงๆ..

เพราะตอนนี้ ยามะกำลังใช้หัวใจที่เต้น ตุบ ตุบ อยู่ที่อกซ้ายยืนยันความคิดตัวเองอยู่..

 

ยามะซุกหน้าตัวเองลงกับขนนุ่มๆของจอห์น..แล้วฟัด อย่างแรงจนมันครางหงึง..ใบหน้าหล่อเปื้อนยิ้มน้อยๆซบพร้อมๆกับถูไถไปมาที่แก้มของมัน..

 

“ ไปแล้ว..กลับบ้านก่อน.. “ ละเมอเพ้อพกกับตัวเองจบก็หันมาบอกลาบรรดาลูกพรรคให้ได้เหวอกันอีกรอบ..ยามะยิ้มเท่ห์ส่งท้าย โบกมือบ๊ายบายอย่างร่าเริงแล้ววิ่งจู๊ดไปในทันที..

 

“ แล้ว..งาน..วัน เกิด.. “ ชิซึกะในมาดพังค์ร็อคพูดค้างไว้ก่อนจะส่ายหัวเซงๆอย่างคนจนปัญญา “ เอางี้..ไม่ฉลองมันแล้ววันเกิด..ฉลองวันลูกพี่ประสาทกลับเป็นไง “ ..ตะโกนขึ้นมาให้ทุกคนได้เฮซะลั่น..ยกเค้ก ยกอาหารจากปิ่นโตที่บ้านออกมาผึ่งให้เป็นที่ประจักษ์..เอาวะ..ไม่มีเจ้าของงาน กินกันเองก็ยังดี..

 

.........................................

.........................

 

ร่างสูงเดินชมนกชมไม่ผิวปากมาเรื่อยจนถึงซอยบ้านตัวเอง..จอห์นที่ห่างหายจากลูกพี่คนสนิทไปนานเดิมตามหลังกระดิงหางไปมา เห่าบ้างเป็นระยะๆตลอดทาง..

 

ยามะในตอนนี้ มองนกมองไม้เป็นคาเมะไปซะหมด..ท้องฟ้าสีฟ้าใส จ้องดีๆทำไมเห็นรอยยิ้มสวยๆประดับเกลื่อนฟ้าก็ไม่รู้..โอ๊ย..อยากเจออีกชะมัด.. แต่ชื่อก็ไม่รู้จัก..ที่อยู่ก็ไม่มี..ครั้งแรกเจอที่โตเกียวแล้วทำไม??. โอ๊ยยยย..แย่แล้วววว >..<

 

เดินไปเดินมาไม่ได้มองทาง มัวแต่มองใครบางตนในจินตนาการเลยไปชนคนอื่นเข้าโดนไม่รู้ตัว..ยามะทำตาปริบๆกุมหัวตัวเองพร้อมๆกับที่เงยหน้ามองคนชนให้ชัดขึ้น..คุณลุงท่าทางใจดีกำลังกุมหัวตัวเองอยู่เหมือนกับที่ยามะทำ..เหอๆ หัวชนหัว..

 

“ โคซึเกะคุง เป็นอะไรไหม “ เรียกชื่อคุณลุงใจดีอย่างคุ้นเคย(มีคุงเนี่ยนะ -*-)..ก่อนจะค่อยๆช่วยๆพยุงให้ยืนได้โดนไม่เสียหลักล้มไป..

 

“ อ่าว..ไอ้เจ้านี่..เดินไม่ดูรึไง “ ด่าเด็กข้างบ้านยิ้มๆพร้อมลูบหัวแรงๆอย่างเล็นดูแม้จะมึนอยู่บ้างก็ตาม..ยามะยิ้มชื่นจนตาปิด กระดิกนิ้วให้โคซึเกะเอาหูเข้ามาใกล้ๆ..วันนี้เป็นอะไรไม่รู้ รู้แต่อยากบอกทุกคนให้รู้ไว้..ว่ายามะคนนี้มีคนที่รักกับเค้าแล้วเหมือนกัน.. ^- ^

 

โคซึเกะ หัวเราะขำเมื่อฟังที่ยามะพูดจบ..อย่างยามะจะมีรัก..แม่หนูคนนั้นคงได้กลุ้มใจตายไปข้างแน่ๆ..

 

“ โธ่..หัวเราะซะผมเสียเลย “ ทำหน้าบูด เป่าลมที่แก้มเล่นแก้เซง..

 

“ ว่าแต่วันนี้วันเกิดเราล่ะสิ.. “

 

“ ก็คงงั้น..เห็นพูดกันมาตั้งแต่เช้า “

 

“ เอ๊า! ไอ้นี่!! .. “

 

ยังไม่ทันที่โคซึเกะจะพูดอะไรได้ถึงประโยค..หรือยามะจะหาคำตอบกวนประสาทผู้ใหญ่ให้น่าตบปนน่าเอ็นดูเหมือนทุกทีได้ ตากลมโตก็ไปสะดุดกับใบหน้าหวานใสที่ถือถุงขยะใบใหญ่ออกมาทิ้งที่หน้าบ้าน...

 

..นะ นั่น..มะ มาย สเป๊ก o_O ..

 

“ คุณลุงฮะ ผมจัดของเสร็จแล้ว..มีอะไรให้ผมช่วยรึปล่าว “ แก้มแดงๆชื้นเหงื่อน้อยๆ หันมายิ้มให้คุณลุงโคซึเกะ ญาติฝ่ายแม่ของตัวเอง..แล้วเผื่อไปถึงอีกคนที่คิดว่าน่าจะเป็นเพื่อนบ้าน แต่ไม่ได้มองหน้าให้ชัด..จอห์นน้อยตาโต มองคาเมะด้วยแววตามีประกายก่อนจะกระโดดสูงให้คาเมะรับมาอุ้มไว้งงๆ..

 

ส่วนยามะพี..ไม่ได้ตั้งสติได้เร็วเท่าหมา.. ยืนไบ้กินพูดไม่ออกบอกไม่ถูกที่มาเจอ มาย สเป๊ก..ข้างๆบ้านตัวเองแบบนี้..นึกว่าจะต้องละเมอเพ้อพก หาที่ยู่นาน..โอ้ว..โนนนนน..พระเจ้า จอห์น

 

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ..นี่มัน

 

..พรหมลิขิต..ชัดๆ..